چندی پیش در لابه لای دفتر خاطراتم مطلبی شعر گونه را یافتم که بعد از بمباران آبادان گفته بودم و روزنامه ایران تایمز آن را چاپ کرده بود. وامروز آن را به بچه های آبادان تقدیم میکنم.
یکی بود یکی نبود - زیر گنبد کبود - آبادان نمونه بود
آبادان گرمای سخت - آبادان صنعت نفت
آبادان رفاهی داشت - آبادان صفایی داشت - آبادان بریمی داشت - آبادان بوارده داشت - آدمای مهربون - آدمای ساده داشت
تو لین یک زنای چادر به سر - گپ میزدن عین روزای سیزده به در
نون وایی ها تنور تنور - بوی خوش ماهی سبور
تو لین ده از هر خونه یه بچه ای سر میکشید
آخ که دلش واسه گل گوچولو پر میکشید
یادش بخیر احمد آباد - یادش بخیر جمشید آباد
نمیدونم نمیدونم دوباره صبح زود - بازم فیدوس شرکت میزنه
بازم دوباره کارگرا مهندسا میرن ریفانری
نمیدونم نمیدونم دوباره شهر من -
شهر قشنگ من که مهره ها و پیچ آن به دست من - به دست تو - به دست او -ساخته شده - بسته شده
بار دگر زنده میشه ؟
با تشکر از دوست خوبم حامد که من رو در تهیه این مطلب همراهی کرد.
ادامه
مطلب
نوشته شده توسط مسعود
در یکشنبه 1385/08/07
